NON SEI PRA QUE CARALLO VOLTO

EN: Warning: This post is over two years old, so it's possible that the views, opinions, links or instructions reflected on it do not correspond with the way I think now or the way things currently work. I have evolved (and so have the World and the Internet), so it might be advisable to just take this entry for a glimpse into the (my) past. :)

ES: Atención: Este artículo tiene más de dos años de antigüedad, de modo que los puntos de vista, opiniones e instrucciones que se vierten en él pueden no corresponder con cómo pienso ahora o cómo funcionan las cosas en la actualidad. He evolucionado (y también lo han hecho el mundo e Internet), así que probablemente lo más recomendable sería entender esta entrada como un simple reflejo del (de mi) pasado. :)

[Sei que esta entrada doerá a algunhas persoas da familia “real” de C.:. que poidan chegar a ler esto nun futuro hipotético, pero tamén eu estou doída e este é o meu blog, puñetas].

Estou cabreada (os tacos sáenme mellor en galego e en francés, mirade por onde…) :dead:.

Non só pola inmensa cretinada que sabía que me ían facer certos elementos (plural maxestático -e o peor que o fixeron sen malicia ningunha, só con inconsciencia, o cal me cabrea aínda máis) senón sobre todo porque non me gustou nada o ambiente de Madrid desta vez que fun.

Estou afeita a que respirar certo maniqueísmo cada vez que vou a Madrid -especialmente por parte de certos membros da miña familia- pero o desta vez pareceume demasiado… Podería ser que eu estara especialmente sensible, pero o feito é que os membros menos radicais desa mesma familia me confirmaron que eles tamén percibían o mesmo.

E non só na familia: nas rúas, no autobús…

Lembrarse de Franco da maneira e coa frecuencia que se están lembrando del da certo medo, a verdade :dead:.

E ver que a xente acata cousas simplemente porque as di o papa: un señor que leva anos sen entendérselle o que di e que é evidente que non pode nin escribir a máquina, e inda por riba facer proselitismo desas absurdeces (se o gardaran pra a intimidade pareceríame ben) fai que non me resulte nada doado mante-la miña hipocresía habitual ante certas afirmacións :mad2:.

O que máis me cabreou é que os membros menos radicais da miña familia un día acabaron por chamarme nacionalista por certa anécdota que contei. E o peor é que mo dicían en serio.
¿Nacionalista eu…? ¿A min, que me chaman “espanholista” en Galicia…? :(

Non sei para que volto a España, non o sei. Total… Gasto os cartos (cáseque que foi coma unha droga, agora entendo o das compras compulsivas) e os nervos, e ó final quedo sen nada en limpo.

O gracioso é que os meus queridos primos “xa non tan pequenos” seguen querendo moitísimo a esa prima que tan atea, bastante roxa e algo lesbiana (servidora ;)) que teñen… O de lesbiana é o que máis parece doerlles :geeked:.
Eu tamén quero moito a eses primos filofalanxistas e cuasi-fundamentalistas católicos que teño…

E á curmá á que lle profeso máis alta estima (sen detrimento das demáis) non puiden vela…

E aínda hai máis… O raro de verdade é que non estea aínda máis cabreada do que estou.

De tódolos xeitos Madrid está moi limpo e bonito.
Verdade da boa.

Agora preciso unhas vacacións para me recuperar destas vacacións…
Aburiño.

P.S.: Menos mal que nos queda Portugal.

This entry was posted in Sin categoría. Bookmark the permalink.