31 May, 2008
Mil pedazos
En mi canción, yo soy la cabrona que se queda con el trocito que hace daño dentro de las botas…
En mi canción, yo soy la cabrona que se queda con el trocito que hace daño dentro de las botas…
Los de Elpais.com no dejan de alucinarme.
Cito textualmente del pie de foto: “En Brasil han sido descubiertas cuatro tribus amazónicas que no han mantenido ningún contacto con el ser humano”.
…
…
Qué suerte tienen las personas de esas tribus que aún no se han topado con esos animales imbéciles que se hacen llamar “seres humanos”. Como dirían mi prima Sofía y Roberto Carlos, “yo quisiera ser civilizado como los animales”.
Podemos perrear.
Actualización:
Y perreamos, aunque los eurososos no pillasen el sentido profundo de nuestra canción, nos pusisesen a un toro de mal agüero ya antes de empezar y se empeñasen en votar a pendonas y pendones de países amigüitos con la voz en las lentejuelas.
Lo pasé en grande chateando con varios colegas mientras veía Esperpentivisión (aunque el Caesar se lo pasó jugando al WoW, para variar) y leyendo los comentarios de “Guayominí du puá“, pero nos teníamos que retirar de este festival ya. Ya está bien de darles pasta a estos aspirantes a Enrique Iglesias y Shakira que no tienen ni hacen gracia ninguna.
No sé para qué me torturo con Eurovisión: si siempre fue una horterada y un gran tongo… Pero pronto podré empezar a torturarme con la Eurocopa. La verdad es que el único espectáculo que quizás me dé alegrías este año supongo que serán los Juegos Olímpicos, aunque tal y como está el patio, vaya usté a saber…
¡Pero que viva el Día del orgullo friqui!
Carallo, se chego a saber que onte íase falar máis do Día de Internet (que risa, que llo digan ós galegos que contrataron Internet no 1996 no rural e aínda andan coa mesma velocidade de conexión de entón) que do Día das Letras Galegas, esmerábame máis.
O día de onte estivo especialmente dedicado dentro do marco do das Letras Galegas (iso do “marco” queda moi ben nos telexornais) a Xosé María Álvarez Blázquez quen, ademais de gardar un gran parecido físico co meu avó materno (deben de se-las gafas) e ser sobriño do tipiño que lle deu nome á miña escola de EXB (que tempos aqueles os da EXB…), foi literato e arqueólogo.
E nunha destas arroutadas de morriña que me atacan ultimamente (a buenas horas mangas verdes), atopeime con isto. Aínda non sei moi ben que pensar, pero fíxome sorrir e aledoume a semana, así que algo valerá. Se algún pensa que máis ben se trata doutro exemplo máis de mal gusto, eu digo que ogallá toda a putrefacción do intelecto (graciñas Diego pola expresión) fora así.
Hala, aí vos vai. Atención ó choque emocional do minuto 2:04.
Sueño que estoy embarazada y alguien me dice en tono amenazador: “Tendrás que ponerle como nombre a tu hijo o bien Anaximandro o Eurídice”, y yo respondo: “Vale, ¡qué susto!, por un momento pensé que ibas a decir Kevin José o Vanessa Letizia”.
Xa, xa sei que hoxe é o día das Letras Galegas, mais a paranoia esa foi a primeira imaxe do día de hoxe na miña mente perturbada.
Hoy, lunes 12, ha sido peor que todos los martes 13 de mi vida juntos. Hasta he recibido malas noticias por cosas que era imposible que fuesen mal.
Y ODIO A MUERTE que me digan “haz lo que quieras” porque si alguna vez estoy toda jodida y me dicen eso, aún me joden más. Quizás a otros les funcione, pero a mí no: no puedo hacer lo que quiera, no señor. Y atención: estoy utilizando tacos, y además por escrito; atención a los niveles de fastidio sublime.
Y aún no son más que las 8 de la tarde, a buen seguro aún me esperan más sorpresas desagradables.
Feliz cumple a mis treintañeros favoritos (Maje y Jánder: bailad, bailad malditos).
Y yo con la crisis de los treinta a los veintinueve…
Qué manía medio mundo con nacer en marzo o en mayo, ¿no?
Abrazos para todos.
