14 Jul, 2008
14 juillet: La Bastilla
Ya está el diseño más o menos recompuesto. Para celebrarlo, unámonos a la revolución de Bertovisión: liberté, égalité, fraternité.
Ya está el diseño más o menos recompuesto. Para celebrarlo, unámonos a la revolución de Bertovisión: liberté, égalité, fraternité.
Blizzard ha anunciado hoy que está trabajando en Diablo III.
Yo estaba en el Worldwide Invitational cuando hicieron el anuncio. Casi en primera fila.
Qué curioso que esta tarde haya sido bastante parecida a los Infiernos Ardientes…
Que San Cuartos reparta más que suerte: ¡JUSTICIA!
Gracias por mentarme al santo, Maje.
22/06/08 - 23:25: caray, funcionó 
Por cierto, ¿alguien sabe de algún artículo o investigación interesante sobre el poder del fútbol sobre las masas? Porque a mí me puede totalmente en lo que respecta a la Selección.
De todos modos, tengo que decir que aunque suelo disfrutar con la emoción que les dan a los partidos los comentaristas del Carrusel Deportivo de la SER, a veces tengo que cortar la retransmisión, que de vez en cuando me matan de vergüenza ajena.
Enhorabuena, España, que este tipo de alegrías chorras son alegrías al fin de al cabo.
“Jugamos como nunca y perdemos como siempre”, es lo que se escucha cuando se acercan eventos de este tipo.
Pero una vez ganamos, hace 44 años, y con un gol que tenía truco.
Lo del “gol de Marcelino” me tenía un poco confundida cuando era pequeña (sí, más pequeña que ahora), porque mi abuelo materno, a quien no llegué a conocer, también se llamaba Marcelino, y de vez en cuando, cuando veía esas imágenes en blanco y negro del año de Mari Castaña, me asaltaba la duda… Mira que si el del gol era mi abuelo…
Carallo, se chego a saber que onte íase falar máis do Día de Internet (que risa, que llo digan ós galegos que contrataron Internet no 1996 no rural e aínda andan coa mesma velocidade de conexión de entón) que do Día das Letras Galegas, esmerábame máis.
O día de onte estivo especialmente dedicado dentro do marco do das Letras Galegas (iso do “marco” queda moi ben nos telexornais) a Xosé María Álvarez Blázquez quen, ademais de gardar un gran parecido físico co meu avó materno (deben de se-las gafas) e ser sobriño do tipiño que lle deu nome á miña escola de EXB (que tempos aqueles os da EXB…), foi literato e arqueólogo.
E nunha destas arroutadas de morriña que me atacan ultimamente (a buenas horas mangas verdes), atopeime con isto. Aínda non sei moi ben que pensar, pero fíxome sorrir e aledoume a semana, así que algo valerá. Se algún pensa que máis ben se trata doutro exemplo máis de mal gusto, eu digo que ogallá toda a putrefacción do intelecto (graciñas Diego pola expresión) fora así.
Hala, aí vos vai. Atención ó choque emocional do minuto 2:04.
Today I learnt that Andrea Bocelli and Jane Zhang are the ones that sing the song for the 2008 Olympic Games: “Embrace in love and dreams“.
But with all my respect, I honestly believe that no Olympic Games song will ever even compare to “Barcelona”.
I’m still getting deeply moved by this masterpiece…
I’m in “those were the times” mode again… Oh well…
Madrid 2016
Menuda la que se está armando con la antorchita de marras…
Se debería haber protestado cuando se designó Pequín como la sede de los Juegos Olímpicos de 2008, no ahora. Ahora ya está: Santa Rita, Rita, lo que se da no se quita.
¿De verdad alguien se creyó que por montar unos Juegos Olímpicos, China iba a ser más “abierta”?
¿Fue más abierto Moscú en 1980?
¿Dejaron los yanquis de ser tontos en 1984 o 1996?
Ah, y otra cosa: no sé yo si una teocracia en Tíbet es una solución… (Y no, no estoy diciendo que los tibetanos tengan que estar encantados de la vida con la ocupación).
Si los bestias somos los del lado de acá…
He sobrevivido sin problema a las uvas (tengo ya el doctorado), pero para lo que aún no estoy muy preparada es para sobrevivir a mis padres y a mis protosuegros todos juntos y revueltos a nuestro alrededor. Me tiré gran parte del día cantando “Un año más”, de Mecano, para relajarme.
NO PUEDORRRRRL. 
(Sí, acabo de ver al Chiquito de la Calzada en el fiestorro de la tele, justo antes de Chenoa, ¿qué clase de cachondeo es este?)
I had some very bad days lately: I was assaulted by a couple of anxiety attacks and started doing funny things with food again, but I managed to overcome that too (well, at least I feel I won this tiny battle) thanks to “a little help from my friends” (yes, the song too).
Y gracias, gracias, gracias, muchas gracias, por soportar mis “momentos”, oh, gran Caesar.
Poseso: feliz año.
